چهارشنبه ٠٥ تير ١٣٩٨
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
 
متن تصویر را وارد کنید:
» عضویت «
[فراموشی رمز عبور]
آمار بازدید
 کل بازدید : 2003907
 بازدیدکنندگان آنلاين : 1
آخرین اخبار
ایالات متحده عادت به دروغ‌پردازی دارد/ خشکیده‌شدن سیاست آمریکا را در غرب آسیا می‌بینیم
طرح تحقیق و تفحص از دانشگاه آزاد؛ ابزار نظارتی یا حمایتی؟/ سرانجام تصمیم نمایندگان مجلس چه می‌شود؟
ترامپ: می‌دانم حوادث یازدهم سپتامبر کار چه کسی بود
«بحث هسته‌ای» بهانه آمریکایی‌ها برای فشار است/ علت ناتوانی دشمن در نزدیکی به مرز‌های کشورمان/ پشت پرده مذاکرات سازش بین ایران و آمریکا
رکورد آقازاده‌های میلیاردر زده شد/ پسربچه‌ای که از سه سالگی صاحب یک شرکت واردات مکمل غذایی است
پیرو خط امام از آمریکا تبعیت نمی‌کند
جذب و استخدام ۲۰ هزار نیروی جدید در وزارت بهداشت/ آگهی استخدام به زودی منتشر می‌شود
سرانجام نافرجام توافق پاریس/ توپ در زمین مجلس است یا محیط زیست؟!
رهبر انقلاب درگذشت همشیره دبیرکل حزب‌الله لبنان را تسلیت گفتند
مقاومت در برابر دشمن با رمز 'یازهرا'/ قابلیت انهدام چندین هدف به صورت همزمان
ظریف: ایران موظف است علاوه بر تعهدات بین المللی به حقوق مردمش هم پایبند باشد/ ماس: نمی‌توانیم در خصوص برجام معجزه کنیم
چرا وزیر آموزش و پرورش «نسیه بهارستان» را به «نقدِ پاستور» ترجیح داد؟!
نابودی پهپاد‌های مهاجم در کمتر از ۵ دقیقه/ «۱۵ خرداد» دست برتر قدرت نظامی ایران
تغییر سکاندار کارهای روی زمین مانده آموزش و پرورش را سامان می‌دهد؟
مهم‌ترین علت گرایش دانشجویان به مصرف مواد مخدر چیست؟
اخبار > بهترين راه دفع شر در کلام امام علی (ع)
 


شماره خبر :٥٢٧٩٤٨   تاریخ انتشار خبر : سه شنبه ٤ مهر ١٣٩٦ ا ١١:٣١
 
بهترين راه دفع شر در کلام امام علی (ع)
امام علی (عليه السلام) فرمودند: برادرت را (به هنگامى كه خطايى از او سر مى زند) با نيكى كردن به او سرزنش كن و شر وى را از راه بخشش به او دور ساز.

امام علی (عليه السلام) فرمودند: عَاتِبْ أَخَاكَ بِالاِْحْسَانِ إِلَيْهِ، وَارْدُدْ شَرَّهُ بِالاِْنْعَامِ عَلَيْهِ.برادرت را (به هنگامى كه خطايى از او سر مى زند) با نيكى كردن به او سرزنش كن و شر وى را از راه بخشش به او دور ساز.

شرح و تفسير حکمت 158 نهج البلاغه

امام علی (عليه السلام) در اين گفتار حكيمانه خود بهترين راه رفع مزاحمت هاى بعضى از دوستان را بيان كرده، مى فرمايد: «برادرت را (به هنگامى كه خطايى از او سر مى زند) با نيكى كردن به او سرزنش كن و شر وى را از راه بخشش به او دور ساز»،

(عَاتِبْ أَخَاكَ بِالاِْحْسَانِ إِلَيْهِ، وَارْدُدْ شَرَّهُ بِالاِْنْعَامِ عَلَيْهِ). ناگفته پيداست كه گاه دوستان ـ به ويژه هنگامى كه مدت دوستى طولانى باشد بى مهرى هايى در حق يكديگر انجام مى دهند، اگر باب گله و سرزنش و مقابله به مثل گشوده شود ممكن است اين شكاف روز به روز بيشتر گردد و نامهربانى ها به شكل تصاعدى پيش رود و چه بسا رشته اخوت و دوستى از هم گسسته شود، اما اگر به جاى مقابله به مثل، مقابله به ضد انجام شود آن گونه كه امام علی (عليه السلام) در اين گفتار حكيمانه اش فرموده است، به زودى اين وضع پايان مى يابد و شخص خطاكار از كرده خود پشيمان مى گردد و در مقام جبران بر مى آيد.

فى المثل او به هنگام بازگشت از يك سفر زيارتى به ديدار من نيامد به جاى اين كه او را سرزنش كنم انتظار مى كشم در موقع مناسب به ديدارش بروم، بديهى است كه هرقدر او فرد كم محبّتى باشد باز تحت تأثير قرار مى گيرد يا به هنگام نياز به وام از دادن وام به من خوددارى كرد، اما من به هنگامى كه احساس مى كنم نياز دارد به سراغش مى روم و وام بيشترى در اختيارش مى گذارم. به يقين در آينده بى مهرى خود را تكرار نخواهد كرد. اساس اين سخن همان است كه در قرآن مجيد آمده مى فرمايد «(ادْفَعْ بِالَّتِى هِىَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِى بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِىٌّ حَمِيمٌ)، بدى را با نيكى دفع كن، ناگاه (خواهى ديد) همان كس كه ميان تو و او دشمنى است، گويى دوستى گرم و صميمى است».

ولى همان گونه كه در آيه بعد از اين آيه آمده است همه افراد اين قدر ظرفيت و سعه صدر ندارند كه بتوانند بدى ها را با خوبى و بى مهرى ها را با محبت پاسخ گويند، مى فرمايد: «(وَمَا يُلَقَّاهَآ إِلاَّ الَّذِينَ صَبَرُوا وَمَا يُلَقَّاهَآ إِلاَّ ذُو حَظّ عَظِيم)، اما جز كسانى كه داراى صبر و استقامتند به اين مقام نمى رسند و جز كسانى كه بهره عظيمى (از ايمان و تقوا) دارند به آن نايل نمى گردند».

رفتار پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) و امامان معصوم(عليهم السلام) و اصحاب و ياران ايشان الگوى روشنى براى اين مطلب است. بعد از داستان فتح مكه، بسيارى از مسلمانان انتظار داشتند كه پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله)انتقام خونين و شديدى از آنها بگيرد و سرزمين مكه را از لوث وجودشان پاك سازد. حتى بعضى از آنها پيش خود شعار «الْيَوْمَ يَوْمُ الْمَلْحَمَة، امروز روز انتقام است» را سر دادند ولى ناگهان ديدند كه پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) با جمله كوتاه و پرمعناى «اذْهَبُوا انْتُمُ الطُّلَقاء، برويد كه همه آزاديد» و شعار «الْيَوْمَ يَوْمُ الْمَرْحَمَة، امروز روز بخشش است» صحنه را به كلى عوض كرد و همين سبب شد اكثر دشمنان اسلام به دوستان صميمى پيامبر(صلى الله عليه وآله) مبدل شدند و طبق آيه شريفه «(وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِى دِينِ اللهِ أَفْوَاجاً)، و ببينى مردم گروه گروه وارد دين خدا مى شوند».

اميرمؤمنان على(عليه السلام) نيز بعد از جنگ جمل نه انتقامى از آتش افروزان جنگ جمل گرفت و نه اموال آنها را به غنيمت برداشت، بلكه فرمان عفو صادر فرمود و همسر پيامبر را كه آتش افروز اصلى جنگ بود با احترام كامل به مدينه باز گرداند. در حالات امامان معصوم(عليه السلام) ديگر نيز نظير همين معنا درباره دشمنان سرسخت ديده مى شود.

از جمله طبق آنچه مرحوم علامه مجلسى در بحارالانوار در باب مكارم اخلاق امام سجاد(عليه السلام) آورده مى خوانيم كه شخصى در برابر آن امام بزرگوار ايستاد و زبان به دشنام و ناسزا گويى گشود. حضرت سخنى به او نگفت. هنگامى كه گفتار او تمام شد و باز گشت امام(عليه السلام) به يارانش كه آنجا نشسته بودند فرمود: شنيديد اين مرد چه گفت؟ دوست دارم همراه من بياييد تا پاسخ مرا به او بشنويد. عرض كردند: مانعى ندارد و آنها مايل بودند كه امام(عليه السلام)پاسخى همچون سخنان او بدهد ولى ديدند امام(عليه السلام) در اثناى راه اين را آيه شريفه را تلاوت مى كند: «(وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ)، (پرهيزگاران كسانى هستند كه) خشم خود را فرو مى برند، و از خطاى مردم در مى گذرند، و خدا نيكوكاران را دوست دارد».

با شنيدن اين آيه دانستيم كه حضرت نمى خواهد مقابله به مثل كند. هنگامى كه به منزل آن شخص رسيديم. امام(عليه السلام) او را با صداى بلند فرا خواند. فرمود: بگوييد على بن الحسين است. او از خانه بيرون آمد در حالى كه آماده شنيدن سخنان تند و شديد بود. در اينجا امام(عليه السلام)به او روى كرد و فرمود: «يَا أَخِي إِنَّكَ كُنْتَ قَدْ وَقَفْتَ عَلَيَّ آنِفاً فَقُلْتَ وَقُلْتَ فَإِنْ كُنْتَ قُلْتَ مَا فِيَّ فَأَسْتَغْفِرُ اللَّهَ مِنْهُ وَإِنْ كُنْتَ قُلْتَ مَا لَيْسَ فِيَّ فَغَفَرَ اللَّهُ لَك، برادر تو الان نزد من آمدى و آنچه را مى خواستى گفتى اگر نسبت هايى را كه به من دادى در من هست من از خدا براى خودم آمرزش مى طلبم و اگر آنچه گفتى در من نيست براى تو طلب آمرزش مى كنم».

هنگامى كه آن مرد اين محبت و لطف و عطوفت را ديد پيشانى امام(عليه السلام) را بوسيد و گفت: من چيزهايى گفتم كه در تو نبود و لايق خودم بود. اين گفتار دامنه دار را با حديثى از حالات پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) پايان مى دهيم. در مناقب ابن شهرآشوب درباره اخلاق رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) آمده است: «وَلاَ يَجْزِي بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ وَلَكِنْ يَغْفِرُ وَيَصْفَحُ، بدى را به بدى جزا نمى داد بلكه (با خوبى به مقابله با آن مى پرداخت و) مى بخشيد و صرف نظر مى كرد». به گفته شاعر: بدى را بدى سهل باشد جزا -اگر مردى أَحْسِنْ إِلَى مَنْ أَسَاء!

 
امتیازدهی
برای این خبر نظری ثبت نشده است
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید: